Wieliczka, noc z 14 listopada 1904
Zegar w kredensie wybija pół do drugiej, a na biurku w równym szeregu stoją pióro, bibuła i kałamarz, jakby to był poczet do apelu. Na krześle obok spoczywa plik świeżego papieru listowego; gdy wsunąć palce między arkusze, szeleści obietnica. Po miesiącach przygotowań wreszcie mogę wypowiedzieć to proste zdanie: jesteśmy gotowi. Projekt — szeptany dotąd w kuchennej ciszy i między stronami gazet — otwiera okno. Zbliża się chwila, w której listy naprawdę wyjdą z domu, opatrzone znaczkiem i numerem, jak podróżni z biletem i imieniem.
„List to rozmowa, która umie czekać. Puka do drzwi nie głośniej niż deszcz o parapet.”
Wszystko, co trzeba, jest na miejscu: papier o gramaturze, która nie ulega pośpiechowi, koperty z dyskretnym tłoczeniem, pieczęć próbna, a nawet niewielki notes z numeracją, by szlak korespondencji był czytelny jak księga rachunkowa. Mapa Wieliczki leży rozwinięta pod lampą — drobne uliczki, rynek, korytarze pamięci. To ona będzie obrazem wyróżniającym tej noty: niech pierwszy rzut oka też ma kierunek.
„Nie zaczynamy od fanfar, lecz od porządku: atrament w kałamarzu, światło na biurku, adres w lewym górnym rogu.”
L.
Noc jest najlepszym pisarzem. Atrament prowadzi rękę pewniej, gdy miasto milknie. W takich godzinach człowiek rozumie, że droga zaczyna się od drobiazgów: od dobrze złożonej kartki, od „pstryku” przy przyłożeniu znaczka, od krótkiego „Do rąk własnych”, które waży więcej niż długi manifest.
Co już gotowe
- Papier i koperty — wybrane pod światło, by nie prześwitywały i trzymały fason po wosku.
- Znaczki — dobrane, policzone, pierwszy arkusz wklejony do próbnej koperty.
- Notes numeracyjny — porządek korespondencji: data, adresat, krótka treść, adnotacja „wysłano”.
- Lista adresów — wstępna; uzupełniana spokojnie, bez pośpiechu, z myślą o ludziach, którzy czytają szeptem.
Niech to będzie początek zapisany spokojem: bez pośpiechu, za to z jasnym zamiarem. Listy wyjdą niebawem — jak pierwszy tramwaj o świcie: nie na pokaz, lecz na czas. Kto zechce, usłyszy je, nim zdążą narobić hałasu.
Nota: jeśli kiedyś zechcesz, by jeden z listów zapukał do Twoich drzwi, zostaw znak — nawet pojedyncze „Tak” potrafi otworzyć skrzynkę pocztową. Dziś jeszcze nie proszę o odpowiedzi; wystarczy, że wiesz, iż listy wyruszą.
L.
Kategoria wpisu: 1904.